fbpx
  • Czym jest próba trakcyjna?

     

    Próba trakcyjna, czyli podciąganie niemowlęcia do siadu jest elementem badania lekarskiego. Ma ona na celu ocenę rozwoju ruchowego na podstawie obserwacji zachowania się głowy w przestrzeni, włączania do pracy odpowiednich grup mięśniowych, symetrii ciała, wielkości napięcia mięśniowego.

    Dzięki takiemu badaniu jesteśmy w stanie wykryć ewentualne nieprawidłowości rozwojowe i wdrożyć terapię.

    Podczas badania lekarz lub fizjoterapeuta podciąga dziecko do siadu (do kąta 45 stopni).

    • Główka noworodka podczas próby trakcyjnej powinna zostać z tyłu, a nie podążać za ruchem ciała. Nóżki powinny być w lekkim zgięciu i odwiedzeniu, a nie w wyproście.
    • Około 3 miesięczne niemowlę przy próbie trakcyjnej ma ustawioną główkę, szyję i tułów w jednej prostej linii. Obserwujemy wtedy symetrię ciała.
    • Około 4-5 m.ż widoczna jest praca mięśni brzucha, dzięki czemu dziecko aktywnie podciąga się do siadu.
    • Niemowlę w wieku 6-9 miesięcy chwyta za ręce terapeuty/lekarza i samo podciąga się do siadu
     
    Czy próba trakcyjna może być wykorzystywana do nauki siadania?

    Absolutnie nie! Niestety często spotykam się ze stwierdzeniem,że dziecko już jest bardzo silne i „ciągnie” się do siadu.
    Oczywiście, że jeżeli podamy rękę zdrowemu niemowlęciu to podciągnie się do siadu. Jednak żeby to zrobić będzie musiało się jakoś ustabilizować.
    Najczęściej konsekwencją będzie uniesienie barków, schowanie szyi i duże napięcie mięśniowe w obręczy barkowej.
    Musimy pamiętać, że w rozwoju dziecka dążymy do wydłużania mięśni szyi i karku a nie ich skracania przez nadmierne napięcie.

    W „ćwiczeniu” podciągania do siadu problem jest jeszcze jeden. Rozwojowo dziecko nie uczy się siadu z leżenia na plecach tylko z leżenia na boku!

    Niemowlę musi mieć najpierw dobrą kontrolę posturalną w leżeniu na boku na przedramieniu (siad boczny).
    Jeżeli czuje się pewnie w tej pozycji i utrzymuje w niej równowagę bez żadnego problemu to decyduje się na wyprostowanie łokcia i podjęcie próby siadu skośnego.
    Proszę zauważyć, że przez cały czas utrzymywany jest kontakt jednej dłoni z podłożem. To dzięki temu dziecko ma stabilność  i uczy się reakcji równoważnych.

    Siad prosty (wyprostowane nóżki, brak kontaktu rąk z podłożem) występuje  dopiero wtedy kiedy niemowlę ma wystarczająco dużą kontrolę posturalną i prawidłowo działające reakcje równoważne. Wtedy jest w stanie wyprostować plecy i nóżki i nie potrzebuje dodatkowych części ciała do utrzymania się w przestrzeni.

    Właśnie dlatego zabawy w podciąganie się do siadu powinny zostać zakończone raz na zawsze.
    Zamiast takiej aktywności zachęcam do kładzenia dzieci na twardym podłożu i stymulowania ich rozwoju we wszystkich 3 pozycjach, czyli na plecach, brzuchu i koniecznie na boku. Wtedy prawidłowo rozwijające się niemowlę wykorzysta zdobyte umiejętności i usiądzie samodzielnie. I na pewno zaowocuje to zdrowym i silnym kręgosłupem!

Zostaw komentarz
Rozwój funkcji ręki u dzieckaSyndrom płaskiej głowy

Dyskusja

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *